مستقیم وب
صفحات وبلاگ
کلمات کلیدی مطالب
     
آرشیو وبلاگ

دل رها و پا در راه

عاشق ادمهایی هستم که این قدرت را دارند برای زندگی شان تصمیمات عجیب و خارق العاده بگیرند.از ان دل رها ها و پا در راه ها. مثل انها که تصمیم میگیرند چندین و چند کشور را پای پیاده یا با دوچرخه طی کنند. انها که به  شهر یا کشوری غیر از وطنشان مهاجرت میکنند برای ارائه توانایی هایی که دارند.کارهایی که از دستشان برمیاید. کوهنوردهایی که قله های بزرگ دنیا را فتح میکنند. پزشکهایی که در کشورهای دور و محروم طبابت میکنند.انها که جهانگردی میکنند و خیلی ادمهای دیگر این چنین، که دوست دارم قدرتمند بخوانمشان.تحسینشان کنم. انها که از جنس ما نیستند . مایی که در روزمره گی های خود غرق شده ایم . این ها که گفتم طلبمان! توانایی  کارهای کوچکتر و ساده تری هم که میتواند زندگی را برایمان زیباتر و شیرین تر کند، نداریم. انگار خودمان خودمان را محکوم کرده ایم که تاب بیاوریم. تحمل کنیم. از عوض کردن خانه ای که  دوستش نداریم میترسیم. از رها کردن شغلی که به زور انجامش میدهیم میترسیم.از جداشدن از کسی که به اشتباه کنارش قرار گرفته ایم میترسیم و هزار ترس و واهمه الکی دیگر که غل و زنجیر کرده ایم بر دست و پایمان و اسمش را گذاشته ایم زندگی و عجب معمای غریبی است این زندگی...

 

نویسنده : نگین نادری : ۱٠:۱۳ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٢/۸/٢٦
Comments نظرات () لینک دائم

نویسندگان وبلاگ:
دوستان من:
کدهای اضافی کاربر :